دیشب خواب دیدم که پروانه ام…..

خیلی بده آدم بفهمه حسی که مدت ها توی خودت ساپرس کرده و اونو بچه گانه و از روی نادانی می دونسته و فکر می کرده از بین رفته هنوز وجود داره و تمام این مدت خودتو گول می زدی… و تو نمی دونی که باید باهاش چکار کنی!
حسی که نمی خوای باشه… با بودنش مشکل داری ولی هست…به خودت میگی تو می تونی و همش با تلقین خودتو می کشونی که من هدف دارم و می خوام که بهش برسم…و این جاست که احساس ضعف و ناتوانی می کنی…می ترسی از خودت و انگار تو فقط کاربر یک رباتی که گاهی کنترلش از دستت خارج می شه…گاهی کاری رو می کنه که تو نمی خوای…..
ولی بازم مث همیشه تو پیروز می شی و همه چیو تو دستت می گیری ولی هنوز راضی نیستی و با اون ربات درونت مبارزه داری…کی این مبارزه تموم میشه و کی پیروز میشه ؟!
تو خسته ای.. اونم خسته اس …میخوای همه چیو pause کنی…ولی مگه این environment لعنتی میذاره!!
چرا منو این رباته با هم تفاهم نداریم…
آخرش که چی!! می دونم خودم برنده ام ولی آخه دلم برای رباته می سوزه…پس اون چی؟! چرا باید من صاحبش بشم… آخه لامصب بهش عادت کردم نمی تونم مث خیلی چیزا به از مموریم دلیتش کنم…به حسرت خوردن و یه حس مازوخیسم لذت بخش ازین که خودمو (من کدومم؟!!) آزار بدم…
آخرش من نفهمیدم من اون رباتم که دارم شکست میخورم یا من صاحبشم که دارم با بی رحمی تمام دارم اوراقش می کنم…
ولی به یه نکته با تموم وجود ایمان دارم…که هر چه پیش آید خوش آید!!